woensdag 3 april 2013

Spring greetings



I have posted these on Instagram, 
but I wanted to post them on the blog for you to see too.

Ik heb deze foto's op Instagram geplaatst,
maar wilde ze ook voor jullie op de blog plaatsen.






Have a wonderful day!

Een hele fijne dag!

xx Mirjam



dinsdag 2 april 2013

Voices


*Klik hier voor Nederlands*


I've been up all night with the stomach flu. 
Apparently, it wasn't enough to fracture my bone, 
I had to come done with the worst stomach flu ever.


For most of the morning, I have been sleeping on the couch.
I sit up, a little shaky, to take a sip of my tea. 
Let's see if we can hold this down.
As I sit up straight , Sun bursts through the window. 
What are the odds? 
I've been longing for sunshine for weeks, 
and now I'm too sick to enjoy it. 


I look up and see that my window looks disgusting. 
It's full of fatty hand prints and faint smudges. 
I'm not even sure that it is a window. 
Isn't a window supposed to be see-through?


 I take a good look around me. 
The whole family is in the living room. My husband is ironing.   
Baskets full of laundry surround him. 
The kitchen table is covered in folded laundry.
The glass coffee table is dirty and covered in toys, papers, plates and cups. 
Usually this is when the sense of failure hits me. 
This is the point where the little nagging voice in my head starts to accuse me.  
That voice has been a lot louder and persistent since my fall.


Look at all this mess. You are such a failure. 
You wanted to have a big family, but you can't even take care of them. 
Your husband has to take a day of from work to take care of them, 
to take care of you. 
Why did you insisted on having three kids anyway? 
Wasn't it working when you had two?
 Look at this mess. Look at you.


I am a hot mess sitting on a couch, that's all blankets, pillows and children.
I do have to smile. 
My two oldest kids have draped themselves over the couch in the most weird positions. 
Their faces are all concentrated bliss. 
They have completely disappeared into the world the books have taken them. 
My husband has put on music, happy music.
But I can't shake this sense of failure off. 

Then I look at my youngest, my Abigail. She's dancing. 
 She has her eyes closed, she whirls, jumps and throws her hands in the air in delight. 
She turns and turns and falls against the door. 

I jump up to protect her from hurting, to comfort her, to catch her. 

But she has already continued her dance.  
I take it all in. Mesmerized. 
My husband catches my eye and smiles at me. 
Together we watch her as she continues her dancing. My heart bursts. 
This is what she brings to this house, what she brings to my family, to my heart. 
Each and everyone of them enlightens my life just by being here. 
The nagging voice tries to whisper, and tries to catch me again in a net of perfection. 
But nothing, nothing can take away the sense of purpose and rest that have come over me. 

My husband is here because he loves me, because he loves us. 
I am not a burden on him, I am his wife.
This is what family is all about. 
It's not about clean windows and tidy rooms. 
It's not about running a smooth organisation. 
Three kids is messy, three kids is busy, but three kids is also blessing. 
Three times the hugs and kisses, three times the wonder, three times the personalities. 
Three times of being granted the wish of becoming a mother. 
The nagging voice is quiet now. I know it will rear it's ugly head another day. 


But today that voice is defeated.


(I wrote this weeks ago. The stomach flu is long gone.)




Stemmen



*Click here for English*


Ik ben de hele nacht op geweest met buikgriep.
Blijkbaar was het niet genoeg om mijn bot te breken,
 maar moest ik ook nog de ergste buikgriep ooit oplopen.


Het grootste deel van de ochtend heb ik op de bank liggen slapen.
Ik ga opzitten, een beetje beverig, en neem een slokje van mijn thee.
Eens kijken of ik dit binnen kan houden.
Als ik rechtop ga zitten schijnt de zon uitbundig door het raam.
Zul je net zien,
Ik verlang al weken naar zonneschijn, 
en nu ben ik te ziek om er van te genieten.


Ik kijk op en zie dat mijn ramen er smerig uitzien. 
Het zit vol met vettige handafdrukken en vage vlekken.
Ik weet niet eens zeker of wel ik naar een raam kijk.
 Een raam hoort toch doorzichtig te zijn?


Ik kijk eens goed om me heen.
De hele familie zit in de woonkamer. Mijn man is aan het strijken. 
Manden vol wasgoed omringen hem.
De eettafel is bedekt met stapels gevouwen was.
De glazen salontafel is vies en bedekt met speelgoed, papieren, borden, bekers.
Gewoonlijk is dit het moment waarop het gevoel van falen toeslaat.
Dit is het punt, waarop het zeurderige stemmetje in mijn hoofd me begint te beschuldigen.
Die stem is een stuk harder en hardnekkiger geworden sinds mijn val. 


Kijk naar al die rommel. Je bent zo'n mislukkeling.
 Jij wilde een groot gezin, maar je kan er niet eens voor zorgen. 
Jouw man moet een dag vrij nemen om voor de kinderen te zorgen, 
om voor jou te zorgen.
Waarom moest je eigenlijk zo nodig drie kinderen? 
Het was toch prima toen je er twee had?
Kijk naar die rommel. Kijk naar jezelf.


Ik ben een compleet zootje, terwijl ik zit op een bank
 die bestaat dekens, kussens en rond hangende kinderen.
Ik moet wel glimlachen.
Twee kinderen hebben zichzelf over de bank gedrapeerd  in de meest rare posities. 
Hun gezichten zijn een en al gelukzalige geconcentreerdheid. 
Ze zijn volledig verdwenen in de wereld waar hun boeken ze mee naartoe hebben genomen. 
Mijn man heeft muziek opgezet, vrolijke muziek.
Toch kan ik het gevoel van falen niet van me afschudden.


Dan kijk ik naar mijn kleintje, mijn Abigail. Ze danst.
Ze heeft haar ogen gesloten, 
ze wervelt in het rond, springt en gooit haar handen in de lucht.
 Ze draait en draait en valt tegen de deur aan.

Ik spring op om haar te beschermen, te troosten, op te vangen.

Maar ze danst alweer verder. 
Ik neem het in me op. Betoverd.
Mijn man vangt mijn blik op en glimlacht naar me.
Samen kijken we hoe ze danst. Mijn hart barst uit elkaar. 
Dat is wat ze bijdraagt aan dit huis, wat ze bijdraagt aan mijn gezin, 
aan mijn hart. 
Elk van ze verlicht mijn leven gewoon door er te zijn.
De zeurderige stem probeert te fluisteren, probeert me weer te vangen in een net van perfectionisme. 
Maar niets, niets kan het gevoel wegnemen van zingeving en rust dat over me heen komt.


Mijn man is hier omdat hij van me houdt, omdat hij van ons houdt. 
Ik ben geen last voor hem, ik ben zijn vrouw. 
Dit is waar een gezin om draait. 
Het gaat niet om schone ramen en opgeruimde kamers. 
Het gaat niet om het runnen van een goedlopende organisatie.
Drie kinderen is rommelig, drie kinderen is druk, maar drie kinderen is ook zegen. 
Drie keer de kusjes en de knuffels, drie keer de verwondering, drie keer de persoonlijkheden. 
Drie keer de wens vervuld om een moeder te worden. 

De zeurderige stem zwijgt. Het zal zijn lelijke gezicht een andere dag weer laten zien.

Maar vandaag is de stem verslagen.


(Ik schreef dit enkele weken geleden, gelukkig is de buikgriep allang weer voorbij.)

Er is een fout opgetreden in dit gadget