donderdag 16 mei 2013

Puddles








I took a walk in the rain today.
Not the kind of rain that soaks and chills you to the bone.

But the kind of rain that brushes lightly across your cheek.
That gently splatters on your face.
The kind of rain that makes tiny circles in the pond.
Little ones, big ones, in between.


Ik wandelde in de regen vandaag.
Niet het soort regen dat je doordrenkt en verkilt tot op het bot.

Maar het soort regen dat zachtjes je wang aanraakt.
Dat teder spettert op je gezicht.
Het soort regen dat kleine cirkels maakt in de sloot.
kleine, grote, tussenin.




The kind of rain that makes you quiet down 
to hear the little splashes of rain drops.   
The kind of rain that makes that lovely smell rise from below. 
The kind of rain that doesn't stop the birds from singing. 
They continue their song as if it's a bright summer day. 


Het soort regen dat maakt dat je stil wordt
om het zachte gespetter van de druppels te horen.
Het soort regen dat die heerlijke geur van laat opstijgen.
Het soort regen wat de vogels er niet van weerhoudt om te zingen.
Ze vervolgen hun lied alsof het een prachtige zomerdag is.




I watched the world turn grey and green.
Grey with clouds and wet concrete, 
Green with flourishing trees and plants.
 I watched flowers gather drops as if they where precious pearls,
and leaves passing on droplets as if they were playing with them.
I listened to raindrops hastening down the rooftops.
I inhaled the fresh scent of my surroundings.
And listened to the sputter spatter on the street.


I took a walk in the rain today. 
And I came home refreshed.



Ik keek hoe de wereld in groen en grijs veranderde.
Grijs van wolken en nat beton.
Groen van florerende bomen en planten.
Ik keek hoe bloemen druppels verzamelden als kostbare parels,
en hoe bladeren druppels doorgaven alsof ze ermee speelden.
Ik luisterde hoe regendruppels zich naar beneden haastten door de boomtoppen.
Ik nam de frisse geur van mijn omgeving in me op. 
En luisterde naar het spetter spatter op de straat.

Ik wandelde in de regen vandaag.
En kwam verfrist weer thuis.








maandag 13 mei 2013

Monday Monday





I have always hated Mondays. 
I even have a  Pinterest board about how I hate Mondays.
Apparently I wasn't the only one.


Recently that changed. 
Monday is the day where I take the kids to school, and return to an empty quiet house. 
Monday is like a clean slate, like fresh laundry, like an empty page in a busy schedule. 
It's the day I always find time to email a friend, to post on my blog and to visit other blogs. 

Mondays I find the time to craft and it feels like cleaning my house is a piece of cake. 
I feel hopeful, energetic and on those Mondays that I don't, 
who minds if I just spend my Monday doing nothing at all? 

This Monday I did not know what to do with my free time. 
After two weeks of my kids at home on a break, the possibilities dazzled me.
Even with one kid at home.
 (Very conveniently she has a three week break instead of two like the others.)  

I sat behind my computer in delight, 
but was interrupted because I had had to run after the neighbors cat. 
I kinda feel the need to protect the little bird nest in my garden
Then my daughter asked me to help her build a Lego house and I couldn't refuse. 
Then I realized I had to do the groceries. 
Doing groceries with my kid is like trying to do groceries
 with a hyperactive Monkey on drugs while at the same time trying to answer all of his crazy questions. 
I am not exaggerating. 
The two of us went and did the groceries together. 
Then she wanted to go to the playground


So we went. 
Why not, It was a Monday.
I sat and watched her play. 
It was a little bit windy. 
The empty playground was surrounded by green grass decorated with daisies and dandelions.  
The air was filled with that earthly wonderful smell right after a rain combined 
with the sweet smell of spring blossom. 
As I sat there my wild and precious Monday morning passed me by. 
And I realized that It didn't even matter.


Ik heb altijd een hekel gehad aan maandagen.
Ik heb er zelfs een Pinterest bord over.
Blijkbaar was ik niet de enige.

De laatste tijd is dat veranderd.
Maandag is de dag waarop ik de kinderen naar school breng,
 en terugkeer naar een leeg en stil huis.
Maandag is als een schone lei, als frisse schone was, 
als een lege bladzijde in een overvolle agenda.
Het is de dag dat ik altijd de tijd vind om een vriendin te mailen, 
een blogpost te maken of andere blogs te bezoeken.
Op maandags vind ik tijd om te knutselen en lijkt het een makkie om mijn huis schoon te houden.
Ik voel me hoopvol, energiek en als ik me een maandag niet zo voel, 
wie kan het dan schelen als ik de hele maandag niets doe?


Deze maandag wist ik gewoon niet wat te doen met mijn vrije tijd.
Na twee weken met de kinderen thuis in de vakantie duizelden alle mogelijkheden mij.
Zelfs met een kind thuis.
(Super handig heeft zij drie weken vakantie inplaats van twee weken zoals de andere twee.)

Ik ging enthousiast achter mijn computer zitten, 
maar werd onderbroken omdat ik achter de kat van de buren aan moest rennen. 
Ik voel me nogal verantwoordelijk voor het vogelnestje in de tuin.
Toen vroeg mijn dochter of ik een lego huis mnet haar wilde bouwen en dat kon ik niet weigeren.
Toen bedacht ik dat ik boodschappen nodig had.
Boodschappen doen met mijn kind, 
is proberen boodschappen te doen met een hyperactief aapje aan de drugs 
terwijl je tegelijkertijd  al zijn gekke vragen probeert te beantwoorden.
Ik overdrijf niet.

Daarna wilde ze naar de speeltuin.

Dus we gingen. 
Waarom niet? Het was maandag.
Ik zat en ik keek hoe ze speelde.
Het waaide een beetje.
De lege speeltuin werd omringd door groen gras versierd met madeliefjes en paardebloemen.
De lucht was gevuld met die heerlijke aardeachtige geur, 
zoals het ruikt vlak na een regenbui vermengd met de zoete geur van lente bloesem.
Ik zat daar terwijl mijn kostbare maandagochtend aan mijn voorbijging. 
En ik realiseerde me dat het me niets kon schelen.




woensdag 8 mei 2013

Coming to life





It has taken Spring a pretty long time to arrive here.
I can't tell you how much I enjoy trees and plants coming to life all around me.

Het heeft de lente een behoorlijk lange tijd gekost om hier te arriveren.
Ik kan je niet vertellen, hoe ik geniet van alle bomen en planten om me heen 
die weer tot leven komen.








maandag 6 mei 2013

Patience





I've always wanted a magnolia tree.
I could just picture the tree with the gorgeous blooms in my spring garden.

Ik heb altijd al een magnoliaboom gewild.
Ik kon het me helemaal voorstellen, 
 zo'n boom met prachtige bloeiende bloemen in mijn lentetuin.




Years ago, I got one for my birthday. It died.
I bought another one. It died.
Then three years ago, I decided to give it another try.  
I saw a little magnolia plant on sale.
It did not look that well, but I couldn't resist buying it.
My plant grew and the leaves became big and green.
Then suddenly the leaves started to fall out.
 I fertilized, sprayed, replanted, tried everything.
It was just a sad little magnolia plant that never bloomed.
It landed in the corner of my garden just to fill up some space.
Then just a few weeks ago I saw a flower bud. 


Jaren geleden kreeg ik er een voor mijn verjaardag. Het ging dood.
Ik kocht een nieuwe. Het ging dood.
Drie jaar geleden besloot ik het nog een keer te proberen.
Ik zag een magnoliaplantje in de aanbieding.
Het zag er niet zo goed uit, maar ik kon het toch niet laten.

Mijn plantje groeide en de bladeren werden groot en groen.
En toen plotseling vielen de bladeren uit.
Ik bemestte, besproeide, verplantte.
Het was gewoon een zielige magnoliaplant dat nooit bloeide.
Het belandde in een hoekje van mijn tuin, als opvulling.
Een paar weken geleden zag ik ineens een bloemknop.




Coming home from a short vacation,
 I was greeted with 3 beautiful flowers.
Do you think the plant heard me,
when I stood in front of it, and said I was going to throw it away?

It must have.

Isn't it a great lesson from nature?
Keep doing the good stuff. You will see result, eventually.
All you need is a little patience (and a threat, or two..)



Toen ik thuiskwam van een korte vakantie,
werd ik begroet door drie prachtige bloemen.
Denk je dat de plant me gehoord heeft, toen ik er voor stond
 en dreigde om het weg te gooien?

Vast wel.

Is het geen mooie les uit de natuur?
Blijf de goede dingen doen en je zult uiteindelijk het resultaat zien.
Het enige wat je nodig hebt is geduld (en een kleine bedreiging, of twee..)





I am officially back. My arm is strong enough to hold my camera of stories and my head is full 
And by the way I have missed all of you way too much.

Ik ben officieel terug. Mijn  arm is weer sterk genoeg om mijn camera vast te houden en mijn hoofd zit vol verhalen. En trouwens ik heb jullie allemaal veels te veel gemist.




woensdag 3 april 2013

Spring greetings



I have posted these on Instagram, 
but I wanted to post them on the blog for you to see too.

Ik heb deze foto's op Instagram geplaatst,
maar wilde ze ook voor jullie op de blog plaatsen.






Have a wonderful day!

Een hele fijne dag!

xx Mirjam



dinsdag 2 april 2013

Voices


*Klik hier voor Nederlands*


I've been up all night with the stomach flu. 
Apparently, it wasn't enough to fracture my bone, 
I had to come done with the worst stomach flu ever.


For most of the morning, I have been sleeping on the couch.
I sit up, a little shaky, to take a sip of my tea. 
Let's see if we can hold this down.
As I sit up straight , Sun bursts through the window. 
What are the odds? 
I've been longing for sunshine for weeks, 
and now I'm too sick to enjoy it. 


I look up and see that my window looks disgusting. 
It's full of fatty hand prints and faint smudges. 
I'm not even sure that it is a window. 
Isn't a window supposed to be see-through?


 I take a good look around me. 
The whole family is in the living room. My husband is ironing.   
Baskets full of laundry surround him. 
The kitchen table is covered in folded laundry.
The glass coffee table is dirty and covered in toys, papers, plates and cups. 
Usually this is when the sense of failure hits me. 
This is the point where the little nagging voice in my head starts to accuse me.  
That voice has been a lot louder and persistent since my fall.


Look at all this mess. You are such a failure. 
You wanted to have a big family, but you can't even take care of them. 
Your husband has to take a day of from work to take care of them, 
to take care of you. 
Why did you insisted on having three kids anyway? 
Wasn't it working when you had two?
 Look at this mess. Look at you.


I am a hot mess sitting on a couch, that's all blankets, pillows and draped children.
I do have to smile. 
My two oldest kids have draped themselves over the couch in the most weird positions. 
Their faces are all concentrated bliss. 
They have completely disappeared into the world the books have taken them. 
My husband has put on music, happy music.
But I can't shake this sense of failure off. 

Then I look at my youngest, my Abigail. She's dancing. 
 She has her eyes closed, she whirls, jumps and throws her hands in the air in delight. 
She turns and turns and falls against the door. 

I jump up to protect her from hurting, to comfort her, to catch her. 

But she has already continued her dance.  
I take it all in. Mesmerized. 
My husband catches my eye and smiles at me. 
Together we watch her as she continues her dancing. My heart bursts. 
This is what she brings to this house, what she brings to my family, to my heart. 
Each and everyone of them enlightens my life just by being here. 
The nagging voice tries to whisper, and tries to catch me again in a net of perfection. 
But nothing, nothing can take away the sense of purpose and rest that have come over me. 

My husband is here because he loves me, because he loves us. 
I am not a burden on him, I am his wife.
This is what family is all about. 
It's not about clean windows and tidy rooms. 
It's not about running a smooth organisation. 
Three kids is messy, three kids is busy, but three kids is also blessing. 
Three times the hugs and kisses, three times the wonder, three times the personalities. 
Three times of being granted the wish of becoming a mother. 
The nagging voice is quiet now. I know it will rear it's ugly head another day. 


But today that voice is defeated.


(I wrote this weeks ago. The stomach flu is long gone.)




Stemmen



*Click here for English*


Ik ben de hele nacht op geweest met buikgriep.
Blijkbaar was het niet genoeg om mijn bot te breken,
 ik moest ook nog de ergste buikgriep ooit oplopen.


Het grootste deel van de ochtend heb ik op de bank liggen slapen.
Ik ga opzitten, een beetje beverig, en neem een slokje van mijn thee.
Eens kijken of ik dit binnen kan houden.
Als ik rechtop ga zitten schijnt de zon uitbundig door het raam.
Zul je net zien,
Ik verlang al weken naar zonneschijn, 
en nu ben ik te ziek om er van te genieten.


Ik kijk op en zie dat mijn ramen er smerig uitzien. 
Het zit vol met vettige handafdrukken en vage vlekken.
Ik weet niet eens zeker of ik naar een raam kijk.
 Een raam hoort toch doorzichtig te zijn?


Ik kijk eens goed om me heen.
De hele familie zit in de woonkamer. Mijn man is aan het strijken. 
Manden vol wasgoed omringen hem.
De eettafel is bedekt met stapels gevouwen was.
De glazen salontafel is vies en bedekt met speelgoed, papieren, borden, bekers.
Gewoonlijk is dit het moment waarop het gevoel van falen toeslaat.
Dit is het punt, waarop het zeurderige stemmetje in mijn hoofd me begint te beschuldigen.
Die stem is een stuk harder en hardnekkiger geworden sinds mijn val. 


Kijk naar al die rommel. Je bent zo'n mislukkeling.
 Jij wilde een groot gezin, maar je kan er niet eens voor zorgen. 
Jouw man moet een dag vrij nemen om voor de kinderen te zorgen, 
om voor jou te zorgen.
Waarom moest je eigenlijk zo nodig drie kinderen? 
Het was toch prima toen je er twee had?
Kijk naar die rommel. Kijk naar jezelf.


Ik ben een compleet zootje, terwijl ik zit op een bank
 die bestaat dekens, kussens en gedrapeerde kinderen.
Ik moet wel glimlachen.
Twee kinderen hebben zichzelf gedrapeerd over de bank in de meest rare posities. 
Hun gezichten zijn een en al gelukzalige geconcentreerdheid. 
Ze zijn volledig verdwenen in de wereld waar hun boeken ze mee naartoe hebben genomen. 
Mijn man heeft muziek opgezet, vrolijke muziek.
Maar ik kan het gevoel van falen niet van me afschudden.


Dan kijk ik naar mijn kleintje, mijn Abigail. Ze danst.
Ze heeft haar ogen gesloten, 
ze wervelt in het rond, springt en gooit haar handen in de lucht.
 Ze draait en draait en valt tegen de deur aan.

Ik spring op om haar te beschermen, te troosten, op te vangen.

Maar ze danst alweer verder. 
Ik neem het in me op. Betoverd.
Mijn man vangt mijn blik op en glimlacht naar me.
Samen kijken we hoe ze danst. Mijn hart barst uit elkaar. 
Dat is wat ze bijdraagt aan dit huis, wat ze bijdraagt aan mijn gezin, aan mijn hart. 
Elk van ze verlicht mijn leven gewoon door er te zijn.
De zeurderige stem probeert te fluisteren, probeert me weer te vangen in een net van perfectionisme. 
Maar niets, niets kan het gevoel wegnemen van zingeving en rust dat over me heen komt.


Mijn man is hier omdat hij van me houdt, omdat hij van ons houdt. 
Ik ben geen last voor hem, ik ben zijn vrouw. 
Dit is waar een gezin om draait. 
Het gaat niet om schone ramen en opgeruimde kamers. 
Het gaat niet om het runnen van een goedlopende organisatie.
Drie kinderen is rommelig, drie kinderen is druk, maar drie kinderen is ook zegen. 
Drie keer de kusjes en de knuffels, drie keer de verwondering, drie keer de persoonlijkheden. 
Drie keer de wens vervuld om een moeder te worden. 

De zeurderige stem zwijgt. Het zal zijn lelijke gezicht een andere dag weer laten zien.

Maar vandaag is de stem verslagen.


(Ik schreef dit enkele weken geleden, gelukkig is de buikgriep allang weer voorbij.)

zondag 3 maart 2013

Collecting happiness


I love Pinterest.
I love that it is a doorway to lots of useful information, 
beautiful blogs, creatieve ideas and gorgeous photography.

Ik ben dol op Pinterest.
Ik hou ervan dat het een opening geeft to nuttige informatie,
prachtige blogs, creatieve ideeen en prachtige fotografie.





I like to make boards that flow like poetry.
Boards with images carefully arranged and sought out.
Together the pictures take you to a place or time 
or they make you feel a certain emotion.
Can a pin board do that?
Absolutely.

Ik hou ervan om borden te maken die vloeien als poezie.
Borden met beelden die zorgvuldig zijn uitgezocht en samengesteld.
Samen nemen de beelden je mee naar een plaats en tijd,
 of ze geven je een bepaald gevoel. 
Kan een pin board dat doen?
Absoluut.


One of my favorite Pinboard is I love blissful moments.
 I try to collect pictures that capture those little moments of happiness that take our breath away.

Een van mijn favorite Pinborden is I love blissful moments.
Ik probeer foto's te verzamelen, 
die de kleine momenten van geluk weergeven die ons de adem benemen.



                                                                                                  Source: meggielynne.tumblr.com via Mirjam on Pinterest


Picture by filedae on Flickr


Next time I will introduce you to some of my favorite pinners on Pinterest.

Volgende keer laat ik enkele van mijn favoriete pinners zijn op Pinterest.



This is not my usual Sunday post
 I can't use my arm to hold my camera yet,
but I am getting there.

Dit is niet mijn gebruikelijke zondag post.
Ik kan mijn arm not niet gebruiken om mijn camera vast te houden,
maar het gaat steeds beter.





Sharing is beautiful!